Jak sprawdzić zasięg internetu, zanim kupisz dom na wsi

Ostatniego dnia maja siedzimy w kuchni przy otwartym oknie i rozmawiamy przez wideo z moją mamą w Elblągu. Obraz się nie zacina, mama widzi, że za nami kwitnie bez. Rok temu, kiedy oglądaliśmy ten dom pierwszy raz, w tej samej kuchni telefon pokazywał jedną kreskę, a wiadomość do pośrednika wysłała się dopiero przy furtce.

Pytanie o internet było jednym z pierwszych, jakie słyszeliśmy od znajomych. Zaraz po „a nie jest wam tam za cicho?”, o którym pisałam pół roku po przeprowadzce. Żadne z nas nie pracuje zdalnie, ja jestem w aptece, Karol w stacji uzdatniania wody. Ale filmy wieczorem, rozmowy z rodziną, bankowość, zamawianie części, przepisy, prognoza pogody. Bez internetu dałoby się żyć. Nie chcieliśmy.

Telefon w każdym pokoju

Przed kupnem domu przyjechaliśmy jeszcze dwa razy, specjalnie po to, żeby sprawdzić zasięg. Mieliśmy dwa telefony w różnych sieciach i aplikację, która pokazuje siłę sygnału i rodzaj sieci, a nie tylko kreski. Chodziliśmy z nimi po domu, po strychu, po podwórku i do końca sadu. Zapisywaliśmy wyniki na kartce z narysowanym planem domu.

Wynik był jasny. W środku domu słabo, przy oknach od strony wschodniej trochę lepiej, na strychu przy szczycie dobrze, a na podwórku i w sadzie bardzo dobrze. To typowe dla starych domów z cegły. Ściany mają u nas po pięćdziesiąt kilka centymetrów, a cegła i tynk tłumią sygnał. Do tego dom stoi w niewielkim obniżeniu, a najbliższy maszt jest kilka kilometrów dalej, za lasem.

Sprawdziliśmy też, który maszt jest najbliżej i w którą stronę. Mapy nadajników są dostępne w internecie, w serwisach publicznych i prowadzonych przez pasjonatów. Kierunek był ważny, bo od niego zależało, na którą ścianę pójdzie antena.

Światłowód, satelita czy antena

Najpierw zapytaliśmy w gminie o światłowód. Odpowiedź: w planach, w sąsiednich wsiach już jest, do nas może za rok, może za dwa. Na publicznej mapie zasięgu sieci stacjonarnych nasz adres był oznaczony jako planowany. Gdyby był światłowód, wybralibyśmy go bez zastanowienia, bo jest najstabilniejszy.

Satelita wchodził w grę jako ostatnia możliwość. Działa praktycznie wszędzie, gdzie widać niebo od południa, ale sprzęt i abonament są wyraźnie droższe niż internet mobilny, a w ulewny deszcz bywa słabiej. Znajomi pod lasem w innej części województwa mają satelitę i są zadowoleni, ale u nas nie było takiej potrzeby.

Wygrał internet mobilny z anteną zewnętrzną. Skoro na strychu i na podwórku sygnał był dobry, wystarczyło go złapać na zewnątrz i wprowadzić do środka.

Jak to zamontowaliśmy

Zestaw to antena kierunkowa na wysięgniku, dwa przewody antenowe i router z gniazdem na kartę SIM i złączami na antenę zewnętrzną. Antena przykręcona na szczycie domu od strony masztu, pod kalenicą, na wysokości mniej więcej sześciu metrów. Do szczytu doszliśmy od środka, przez okienko na strychu, bez wchodzenia na dach.

Karol wywiercił w murze otwór pod kątem lekko w dół, żeby woda nie wpływała do środka, przewody poszły na strych i po belce do pokoju, gdzie stoi router. Przewody antenowe są możliwie krótkie, bo każdy metr to strata sygnału. Otwór zaklejony silikonem dekarskim.

Antenę ustawialiśmy we dwoje, przez telefon. Ja przy routerze patrzyłam na odczyty sygnału w panelu, Karol na strychu przekręcał wysięgnik po kilka stopni. Po kwadransie złapaliśmy najlepsze ustawienie. Przyrost był taki, że z jednej kreski w kuchni zrobił się internet, na którym w dwóch pokojach naraz można oglądać film.

W domu z grubymi ścianami jeden router nie wystarczył na całość. Sieć bezprzewodowa z pokoju dziennego nie przechodziła do sypialni przez dwie ściany i sień. Dołożyliśmy drugi punkt dostępowy, połączony przewodem po strychu. Piszę o tym, bo ktoś z bloku nie przewidzi, że ściana ma pół metra cegły.

Ile to kosztuje

Antena z wysięgnikiem i przewodami kosztowała nas około 300 zł, router z gniazdem na antenę około 250 zł, kołki, uchwyty i silikon kilkadziesiąt złotych. Drugi punkt dostępowy przyszedł po miesiącu, kolejne sto kilkadziesiąt. Abonament na internet mobilny bez limitu albo z dużym limitem to w 2026 roku zwykle 60-100 zł miesięcznie, zależnie od sieci i okresu umowy.

Prędkości nie podaję w liczbach, bo zależą od pory dnia i pogody. Wieczorem, kiedy wieś ogląda filmy, jest wolniej. W czasie burzy też bywa gorzej. Na nasze potrzeby wystarcza z zapasem.

Przy montażu anteny ważne jest jedno: przewód schodzący po ścianie musi mieć pętlę, z której kapie woda, zanim dotrze do otworu. Inaczej deszcz spływa po kablu prosto do muru. Karol nauczył się tego w zajezdni przy zupełnie innych kablach.

Gdy prąd znika na wsi

Zanim o prądzie, jeszcze słowo o umowie. Przed podpisaniem abonamentu poprosiliśmy o kartę SIM na próbę na kilka dni i sprawdziliśmy ją w routerze z anteną. Nie każda sieć ma ten sam maszt najbliżej, a różnica między sieciami w naszym domu była wyraźna.

Jest jeszcze jedna sprawa, o której w mieście się nie myśli. Na wsi prąd znika częściej. Po wichurze w lutym nie mieliśmy go przez pół dnia, bo drzewo położyło się na linii za wsią. Bez prądu nie ma routera, a bez routera nie ma internetu w domu. Telefony działały, bo maszt ma swoje zasilanie awaryjne, ale tylko w miejscach, gdzie był zasięg, czyli na podwórku.

Kupiliśmy mały zasilacz awaryjny, do którego podpięty jest router. Wystarcza na kilka godzin. Do tego powerbank naładowany zawsze do pełna, w szufladzie w kuchni. Może to przesada, ale kiedy sołtyska rozsyła wiadomość o planowanym wyłączeniu prądu albo o zamknięciu drogi, chcemy ją przeczytać.

Sąsiedzi mają do internetu różne podejście. Sąsiad zza płotu nie ma internetu wcale i twierdzi, że wszystko, co ważne, usłyszy przy sklepie. Sąsiadka z naprzeciwka zamawia przez internet nasiona i części do kosiarki.